jedząc życie wąż w swoim samolubstwie nie zastanawia się jaki ból przynosi swojej żywości paraliżując ofiarę wzrokiem w jego oczach czai się przekleństwo samouwielbienia przodków jakowąż w swoim narcyzmie jest pedantycznie przetwarzającym zew genów matrixem rzeczywistości podpełzając do zwierzyny z należytym szacunkiem nie strzela samobója tylko spokojnie trawi do następnego głodu jest altruistą swojej wybiórczości bezszelestnie podpełzając z zawrotną afonią syczenia zabijając ( niszcząc )kakofonię ofiary poleży zrolowany do następnego porywu