jako nocne ćmy złudy udające pięknego motyla zbliżamy się do siebie paląc się we własnym ogniu zwijamy pokurczone skrzydła omdlałe zachwytem nicości wszechświata szukając ognia miłości ...drogi niespełnionej przyszłymi obietnicami antycypując szczęście zostawiamy po sobie dwa spopielałe truchła jak Feniks odradzamy się z popiołu niespełnienia