Deszcz

Krople rosy rozmiażdżają się na mym ciele Szepczą do ucha irracjonalne zdania Przecież ja wcale go nie kocham Nawet ziemia dostrzega brak obojętności Chciałabym by spadł wreszcie deszcz I obmył mnie z niepewności, niedomówień Póki co wieje wiatr a ja się gubię w jego szumie Już nic nie wiem zatracam siebie Wszechświat wiruje w chaosie dnia codziennego Ja w mokrej od rosy sukience gonię autobus Wszystko co miało wszystko się stało nic złego A oczyszczającego deszczu nadal jest brak