Tak długo umierała W ciszy i samotności W kałuży krwi I ciemnej poświacie dnia Krzyczała a słowa jej Przebijały żelazny mur Odbijały się echem od cudzych serc I zupełnie puste wracały Płacz jej rozpacz słone łzy Zmieniły się w szklany deszcz I spadły na ludzi Których głosy ucichły nagle Jak mogła pośród nich żyć Nie mogła... W śmiechu przez łzy Odnalazła własne szczęście