Wiosenny dzień się wije ulicami mego miasta a deszcz obmywa zachwytem bruk co z kamienic wyrasta szkli się na ławce z brązu płacze z balkonów oczu odmładza stare drzewa w parku z miłością krocząc spływa po dachach secesji siąpi na willi wapień na zakochanych w swym mieście i na mnie też sobie kapie.