już zapada cicho zmierzch dzisiaj już nie będzie łez w lustrze ledwie widzę twarz Ash z popiołu z deszczu przyszedł, mokry jest po policzku spływa krew pęka warga - chłodny śmiech dziecię znoju on w rozmowę wciąga mnie mówi o tym, że jest źle przy czym głośno śmieje się bez pozorów z oczu wyrasta - czarna gwiazda ślepia martwe - krucze gniazda po horyzont się rozrasta z głębi czaszki triada - oko przybijają - ptasi ogon zatruwają bluszczem słowo ogień trawi starte lustro zdartą ścianą krwawą łuską bezdroża przemierza odlewam się w zwierciadło ściągam skórę rytualną oko płonie biorę nóż i obu larwom grabię trwogę jedną barwą mrokiem - tonę lustro ogień farbą czarną w pokój wlewa stwór w staranną odszedł drogę płuca pył przestaje być dualny serce płyn przestaje bić polarny oko w głębi nic nie widzi niewidzialny