gdzieś w czasoprzestrzeni

zastygłam zawiesiłam się w czasoprzestrzeni i choć ludzie mnie widzą niczego to nie zmieni zniknęłam dla siebie i dla innych zamknęłam drzwi przed światem i nie znalazłam winnych zostałam dla siebie katem cóż kogóż miałam szukać gdzie zyskać odkupienie w zadumę wpadłam znowu i nagle jest olśnienie zrezygnowałam z siebie zamknęłam rozdział tęgi zabrakło mi odwagi dlatego zbieram cięgi gdzie dziś są me marzenia czy słońce znów zaświeci wyrzekłam się wszystkiego dla dobra własnych dzieci a gdzie jest dobro moje me senne urojenia czy nigdy już nie ujrzą najskromniejszego cienia czy pytać mi zostanie a ja czy mogę teraz i wrzucić wszystko w bajki jak to bywało nie raz hmmm trudno snuć osnowę gdy wątku braknie w słowach co tli się w mym umyśle zostawiam w waszych głowach