uczę się kontrolować rozbłyski emocji nie obawiając ciemności i wypatrując śmierci tak jak próżni w atomie z gwiazd sczytuję nieuchronność ciszy i z kolejnym krokiem milczeniem obrastam zaliczając czas przeszły teraz wewnątrz odnajduję całkiem nowe klucze zamykając w środku cienia cierpliwe demony i sumuję świadomości policzone bólem by pokochać tych którzy zapomną o moim umieraniu