nie dajesz myśleć ubrana w czerwony szlafrok otwierasz drzwi bez pukania i stada płonących zegarów gasną pod dotykiem te pierwsze na palcach jeszcze przez otwarte oczy przenoszę w miękkie przestrzenie gwałtownie splątanych frontów kiedy rosną podstawy a czas kręci szalonego iwana oślepiając seriami błyskawic tylko gdzieś w środku cisza i senność z daleka słyszę ciche jęki wiatru