krzywe zwierciadła potłuczone spojrzeniem pobladłych wędrowców przyglądają się pustyniom w melancholii porzucone rękawice bokserskie z ponad falujących firanek unoszą się w jasne chmury ulatują sny porzucone smętne niczym baletnice w kryształowych łzach snują marzenia cichną powoli i więdną jak kwiaty w rajskim ogrodzie