niepotrzebnie wnikałem spojrzeniem w piersi stron z rangami jej błekitnego męża (mu tylko purpurowy dymek cieknie z trójzębu skroni) zbyt monotonnie wbiegłem za przepyszny kwas struktur jej powiek i tylko mocz słońca kapie co wiosnę i łapie Ziemię za skalne oczy a ona pęka na marginesie moich posągowych mózgów namiętności