błyszcząca żółć oczu samochodów i morfologia zabójcy lub motelu dławią mnie wekslem dowodów zgniatają jak banknot ciszy w portfelu moszcz z krwi zalewa tunele nieba i Gabriel z baryłką ratafii umiera biała obłoków gleba pszenica rezurekcji w lochach parafii rezydencja króla wynajęta dawno przez szczury oblężenia i szkielety kurw snajper wystrzelił w luksusowe prawo przebijając zapluty talizmanów mur zabierz mnie z powrotem do chaty wiosny i tanga gdzie słońce śmierdzi potem i kraj mój niszczy bezdenna falanga nieżycia