pachnący sad o poranku
woła nas szeptem liści
białymi jak on sam
osnuty dymem mgły

idziemy mu na spotkanie
a biel sadu
otula nas ciepłem
rannego oddechu ziemi
i stajemy się niewidzialni
dla rozczarowanych oczu
ptasich podglądaczy

stopieni razem
patrzymy
jak ogromna przestrzeń świata
staje się maleńka
jak nasza odległość
od siebie