Małe ziarenko w serce padło i wypuściło nieśmiałe korzonki, ze krwi serdecznej uczyniło jadło i serce w zielone stroiło koronki. Sprężyste pędy, delikatne listki na wszystkie strony wybujały śmiało i dla serduszka stając się wszystkim świat przesłoniły zieloną powałą. Wspaniały krzaczek rośnie jak szalony, serce oplata, dusi w uścisku stalowym, aż płynąć przestaje ten nektar czerwony, co źródłem życia pędom był bluszczowym. A sprytne pnącze nasionko wydaje i nowe serce za cel swój obiera, nie czując żalu, że stare ustaje, z tęsknoty, bólu samotnie umiera.