Dzika

Nie będzie jadła z ludzkiej ręki nie pozwoli się osiodłać ujarzmić ani oswoić narowista rozwarte chrapy nerwowe parsknięcia szarpiąca więzy wrzynające się aż do krwi dzika tęsknota za tobą nie powstrzyma jej żaden mur żadna krata rów czy więź popędzi z kopyta wolna przez pusty step i gęsty bór w mateczniki dzikiej miłości i skona cicho u twoich stóp