Niewzruszona zmurszała trwam od wieków niegdyś z morskiej wyszłam otchłani i wzniosłam się w pędzie ku Słońcu aż białą przywdziałam czapę z nosem zadartym ku górze wielbiąc swoją potęgę z niebotycznych mych stoków spojrzałam na świat ten skarlały życie tak marne i liche z trudem pokryło mi stopy zielonych lasów dywany mchów i porostów połacie z wolna pięły się w górę i pojawiły się orły górskie kozice świstaki w dole niedźwiedzie i dziki sarny jelenie zające poprzez zmarszczki w mych licach powyznaczały swe szlaki z góry patrzyłam na wszystko jak życie to kruche nietrwałe przemijające tak szybko ledwie się rodzi umiera trwałam w tym świecie samotna dumna surowa wyniosła odporna na przemijanie mijały lata wieki eony aż na swym obliczu dostrzegłam złowrogich zmian symptomy zmarszczki się pogłębiły wody żłobione pracą i wyszczerbiły się zęby zębami skruszone czasu zwietrzałe turnie żlebami w dół opadały i śnieżną zgubiłam czapę niegdyś ogromna wysoka wzrokiem sięgałam daleko dziś nie wystaję znad lasu a życie wciąż trwa dokoła żwawe wesołe i gwarne i zrozumiałam ze wstydem że wieczna nie jestem wieczne jest odradzanie nagle straciłam swą dumę koniec swój widząc sromotny z sercem pękniętym bezradnym dałam porosnąć się cała pewnej czekając zagłady sens utraciłam istnienia lecz wtedy myszek rodzina co w rozpadlinie ma gniazdo z czarnej rozpaczy wyrwała moje jestestwo tym zdaniem że w całej rozległej krainie tyś domem naszym twierdzą i najwspanialszym ze wszystkich mieszkaniem