sine usta skrzywiona szaleństwem twarz w chmurze nonsensu mija życie przeciekając dniami opętanie niewrażliwe na egzorcyzm szklane oczy bez wyrazu unoszą się nad głową jak szaleństwo żródło ciemnych marzeń z wyblakłymi łzami toczy jak rak-pustelnik samotność bez jej świadomości oderwane dni usychają nikt nie zbiera już liści pozostały tylko pustki otaczają jak demony zalewają wszystko