Na szarej ulicy powoli i z cicha stąpają szare deszcze twarze zajęte zmęczeniem stuletnim drzewom podobni obładowani kłopotami szare twarze na których czas wyżłobił ślady zdarzeń a deszcz toczy w nich strumienie ludzie deszczom podobni spłakani życiem co nie do zniesienia ulica jak ciemny przestwór pochłania ich wraz z deszczem zmęczeni jakby zapomnieli odpoczynku ludzie co w życia labiryntach znależli tylko trudy i w nich brną przed siebie jedyny skarb jaki znależli to skarb nieosiągalny jak dalej iść gdy wszystko w deszczu jak z szarości wyjść labiryntu jak odnależć dobre drzewo