tyle barw przez dziurkę od klucza zawsze zazdrościłem ptakom zdolności patrzenia z góry ponad węzłami labiryntu bez porannych pytań o drogę każdego dnia rozmodlonych w przestrzeni bez słów szukam zapachu wiatru w martwych kwiatach gnijących w wazonie nikt cię tu przecież nie trzyma mówisz ostro szatkując gęstą ciszę na niedzielny obiad wrzenie zaszumiało w garnkach bezpiecznie przyduszone pokrywką zamiast języków ognia słania się para siada na klamkach, włosach skrapla się na poduszce pomiędzy kratami znaczy mgłą szyby na szczęście jutro poniedziałek jesień ciągnie od cmentarza może bym chciał żebyś próbowała mnie zatrzymać