Uśpiony umysł

Prócz tego pustkowia nic mi nie brakuje

Prócz żytniego chleba nic więcej nie smakuje

Prócz dwóch pali wbitych w suchą ziemię

Prócz szkieletu na posypanej glebie

I tatuażu na Twym bladym ciele

Nic więcej widzieć się nie ośmielę

Dopóki przed mymi oczyma nic się nie ukaże

Dopóki widzieć będę wciąż te same twarze

Do innego świata wejść się nie odważę.