perspektywa wytchnienia poetom na pocieszenie nie jest pisana rwą rzekę na strzępy nasiąkają deszczem płaczą przez śmiech śmieją przez łzy dopóki diabeł w klepsydrze rozdaje karty a dziurawe niebo chodzi po linie nad przepaścią przez ciało i krew przebija słońce a przedsionek snu jest otwarty piszą