w średnim wieku pomiędzy być a mieć o trzeciej nad ranem a może pięć po zdarzają się jeszcze chwile kiedy przeganiając kalkulacje rozwiewamy wszelkie wątpliwości spotykamy się poza ekranem będąc bez dedykacji znów gramy solo na dwa głosy wtedy rzucasz się w moje ramiona a ja głęboko bezsenny dłonie zanurzam w tobie udawadniając po raz kolejny że wciąż nie musisz wątpić nasz ogród nadal istnieje to nie jest żadne deja vu przenikamy dwoistość natury potwierdzając swoją tożsamość umawiamy się na kolejne pełnie księżyca bez słów