krokiem w nieskończoność za bramą najcichszej alkowy spocząłem na płatkach pełnych wilgoci nie miałaś nic do ukrycia a ja rozkładałem pożądanie na łopatki o świcie bogów w szkatułce delikatnych śladów układając rozkosz w bukiety szukałaś miłości bez słów byłaś jak opium którym nie sposób się nasycić w tańcu zmysłów neostradą do nieba trwałe zarysem przemilczeń wyznania na przekór rodziły omamy a my tonęliśmy w jeziorze gdzie namiętność wodą powszednią