zapatrzyłem się na mózg oddany do renowacji w nowych chmurach stawiam pierwsze kroki bez ciebie oszukując duszę kochałem na całość teraz cierpię niedzielny dom już nie wskrzesza przestał być przystanią dla głucho-niemych i dla tych co odchodzą mówiąc żegnaj przyjacielu kiedy sól z przerażenia ściąga skórę tylko jutro nuci zielone kołysanki jeszcze krążę ale pojutrze odbieram mózg za ścianą mieszka niczego sobie sąsiadka