w przemilczeniach nad ranem skryłaś wszystkie dylematy zamiast kwiatów przynosiłem człowieka i pensje w równomiernych odstępach czego można chcieć więcej a jednak zaginiona pośród rozterek kładłaś się we mnie pokładając jednocześnie nadzieję w różach darowanych bez powodu ślepy z przyzwyczajenia zrozumiałem poniewczasie przecież od zawsze jesteś