białą tarczą nocy umierał po trzykroć w objęciach bogini gdy apogeum uczuć zgasło czystym światłem tulone ostatni raz w ciemnościach wspomnień krocząc samotnie odbitym w lustrze księżycem zraniony wilkołak myślami przywołał czas ust słodkich pomarańczą całowanych snami śladem na stoku polany wstążką ku rwącej wodzie gdzie głów baldachimem las szumiał miłości wiatrem na posłaniu z cytrynowej trawy jej imieniem wołał dwa ciała tracące blask