pochylony nad rzeźbą przypominam sobie zarys twoich ust przywracam obrazy z połowy miesiąca kiedy palcami na piersiach wyznaczałaś kręte drogi wierszem na wiatr gdzieś pomiędzy poezją a rzeczywistością mówiąc o potrzebie spotkania słowa bez pożegnania nie pochłonęły świata zapatrzona w oczekiwanie powracając kaprysami rozpadasz się kamuflażem kiedy skończę przypomnę sobie ciebie całą październik będzie rozszeptany nie zatrzymasz tego