kiedy dom opuszczają światła a ciepło ulatnia się przez szpary w poszyciu poezja przestaje być czekoladą wszystkie możliwe odcienie słońca szczelnie zamykając w walizkę po prawej stronie przebudzeń otwarte pozostawiłaś jedynie okno z widokiem na północ krajobraz u schyłku płomienia diagnozując wciąż jeden kierunek ukazuje ostatnie nieumiarkowania które za każdym razem powracają by smak rozpalić na nowo