Pani Jesieni

Jesieni piękna Jesieni martwa Dokąd to zmierzasz Tak strasznie rozdarta? Już sama nie wiem Dokąd to idę Może do Ciebie W burzy krzykliwej Do mnie podążasz? Czemu, ach czemu? Odpuść człekowi Przez sny dręczonemu! Nie bój się, nie bój Całusa chcę posłać By martwa twa dusza Na nowa wyrosła Tak piękna jesteś W swej śmierci dostojna A mimo wszystko Tak bardzo spokojna Marzanna ma siostra A Strzyga mi bratem Przez całe me życie Chłostają mnie batem Rozumiem Cię, Pani Tyś taka smutna Przez Ciebie te życia Zmieniają się w próchna W mą stronę rzucone Ludzkie obrzydzenie Więc oto jest moje Ku śmierci wodzenie