Niedopałek żarzy się blaskiem pełniowych gwiazd, trzy-dni-po-pełniowych, doskonałości w niedoskonałości, dziewczęcej kobiecości. Wiatr zrywa słoneczniki i dziurawi latawce, wybrukowanemu mądrością i rozsądkiem ideałowi, wybrukowanemu kostką umysłowi. Palce przebierają w popiole, popiole spalonego świata, nie zostało nic dla nas, oprócz tych kilku chwil, do rana ocierając się o niebo, smutnych oczu i błędnych gwiazd.