Lato 2011 – nieskończoność (z perspektywy dzisiaj – lutego 2012)

Cały czas słyszałem Twój śmiech, tak samo jak słyszałem go za pierwszym razem, Twoja skóra pachniała tak jak wtedy – papierosami, kawą i latem, minęło trochę czasu, i zawsze było tak samo, na Twojej skórze lato nie kończyło się dla mnie nigdy, a oczy świeciły cały czas czerwcowym słońcem. I nie widziałem cię już tak długo, boję się tylko, że ciebie też pochłonęła już zima.