W mrocznym zamczysku stare mury wyją, przenikliwym chłodem rubasznych przemyśleń, kajdany trzeszczą w podziemnych lochach, bezgłowa postać miga w mroku nocy. Lokaj przechodzi ciemnym korytarzem, niosąc na tacy bagaż swego wieku, stare zbroje skrzeczą z utrapienia, żylasty wąż wślizga się do komnat. Bezgłowa postać przemierza błonia, na płytkiej mieliźnie równowagę łapie, przy starej mogile czuć woń zwiędłych kwiatów, z martwych ciał wychodzą czerwie. Te wszystkie zdarzenia ponury obraz tworzą, znikną w sercu wraz z nadejściem wiosny klatki wydarzeń jedna po drugiej, odejdą w niebyt, w wieczne zapomnienie.