Przejdź do treści
Czytanie

*******

stoję czasem w twym sadzie zimowym nocą
czekam kiedy sporządzisz mi posłanie ze słomy pszennej
myśli o tobie na smyczach zmysły me wodzą
tak umieram chocholim snem w śmierci mej zwiewnej

otwórz mi sadu twego furtkę
gdzie raz ostatni dotknę cię puchem pajęczej nici słabej
i rozumu ostatniego ziemi grudkę
i pójdziemy na stację naszą starą w fotografii tak jak dawniej

stopy twe święte i oczy pokonane
wleką mnie po granicy hadesu i edenu szemrząc
i nie mi one w dłonie twarde dane
w starych futrynach bez okien strachy zawodzą o pustce jęcząc

tyle milczenia w tobie narosło
tyle cierpienia we mnie narosło
tyle miłości w tobie zastygło
tyle śmiechu we mnie zastygło

stoję na końcu w ustach ostatni smak tej wargowej krwi
poiła mnie już tak nie raz
nie marszczę brwi bo wiem że tak trzeba
że nie ma nas o jaka szkoda nie ma nas
55 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online · Artur83

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.