nie budzą mnie juz krzyki ni głośne dźwięki strun oczy otwiera mi wciąż tylko dialog wskazówek bądź pies goniący psa nie mylę już szczoteczek do mycia zębów kubków przy porannej kawie za ściana gdzieś zostało jeszcze echo szmeru nawlekanej nitki jeszcze słyszę obcas z pokoju do łazienki niewiele tego