Marysia Z. podniosła się z krzesła zatrzepotała rzęsami a rzęsy miała długie i czarne jak skrzydła motyla robiła tak zawsze kiedy nie znała odpowiedzi machała palcami za plecami żeby nauczyciel nie zobaczył pytanie było banalne dlaczego świeci słońce za oknem chmury okrywały niebo szarym spojrzeniem biegając po klasie uciszyła mury i ławki przestały skrzypieć łzy jak szklane kulki odbijając się o podłogę przerwały ciszę i słońce żeby nie płakać żeby trwało życie zaświeciło