Poranna burza niesie nadzieje jak zryw pełen pożądania gdy pragnienie dotyku koi tęsknotę wybrać się w podróż po Twym ciele po szyi błądzić ciepłym oddechem utonąć w Tobie cały zmysły rozszaleć do progów nicości wędrować tak i się rozmarzyć Chciałbym deszczowo kochać Cię nad ranem w mej dłoni przynieść Ci ziarno spokoju i chęć do życia oddechem byłabyś miętowym niczym myśl porannej kawie pragnieniem obudzenia doznań dotyk poranka jest w nas codziennie czekamy na to na siebie jedną postacią o dwóch sercach tacy jedyni zakochani...