Patrzę na ospałe miasto przykryte mgłą wspominam chwile tobą przepełnione z każdą wszystko jest mniej ważne stracone wszystko rozpaczą rozdarte przykryte cienką skorupą opanowania Teraz wiem utrata miłości jest jak śmierć bez Boga jest pustką i strachem błądzeniem samotnej już duszy Każdego dnia z utęsknieniem czekam na sen mam rozszalałą nadzieję że się w nim pojawisz porozmawiasz pożartujesz pobędziesz jak zawsze Otwieram oczy rzeczywistość się ze mną wita płoszę się uciekam nic nie odpowiadam znikam Wspominam nasze pożegnanie wewnętrznie konam proszę o siłę z mrocznym kresem mych radości zbieram resztki swoich wytrwałości i czekam na śmierć która nas połączy