nad lasem wypełnił pustą przestrzeń między sumieniem a strachem przed nieznanym wydartych tęsknot niechcianych małych rąk namiętnych długich nocy po napoczęcie świtu tutaj świat na krawędzi lęku spotkałem go po raz pierwszy było spokojnie miłe spojrzenie mówiło niewiele milczał cały czas szumiał las odleciał gdzieś by być jednak blisko nasze dusze mózgi okłamane skrępowane stekiem brudnych słów nieprawda którą znasz wytłumaczyć nie ma szans na czym opiera się ten świat nie pojmuję w lustrze wesoła anioła twarz jakby znak wierzę będzie lepiej już nie boję się o przyszłe dni