łyżeczką odmierzam czas dni bez ciebie zwiędły kwiat ostudzić herbaciany dzień słomkowy kolor grymas na twarzy malowany sen nie budzi się umiłowany szczerości powiew zieleń otula zmartwienia spod powiek wiatr osuszył policzki pustych chwil bez ciebie żyć nie potrafię odpowiedzieć gdy pytają mnie co jest Bóg zesłał mnie na ziemię w niebie nuda bez ciebie w kieracie wspomnień i zdarzeń nieopisanych wracam do bram dłońmi przy twoich skroniach dotykiem nacieszyć ciało spragnione miłosnych doznań i pragnień w bezkresach skrytego kosmosu w ogromie przestrzeni przestrzelić na wylot głębię spojrzeniem wyobraźnia nieskażona życiem w lęku z drżącą ręką w spodniach papieros gaśnie na dnie łyk kawy przy świecach bez prądu chowam pustą butelkę z miejscem na list w żółtej kopercie wysyłam w eter sygnały spotkajmy się latem przy twojej bramie pójść brzegiem jezior z marzeń czas nas rozliczy już nie istnieję bez twego oddechu na szyi chwile miłe i te mniej kochaj mnie