w gonitwie myśli w pośpiechu peron opustoszały zmoczony zimnym światłem wiatr porywa paragony na ławce skulony ktoś bez tożsamości bez szans na ciepła herbatę oddalam się w zamyśleniu tłumaczę sobie że gdzieś jest błąd zapalam papierosa na to mnie stać wykończony dniem sporami myślę co ma na myśli bezdomny człowiek przecież był dzieckiem ma w tym samym miejscu pępek w brzuchu może ktoś mu podpowiedział że nie był spłodzony zimno na sama myśl że ludzie umierają konta pełne pełne szkło mroźne sumienia twardsze niż skała zasypiam lekko chory z obrazem ludzi bezdomnych