otacza ciało jak mrok ziemię na której płonie płomień życiodajny deszcz spływa po skroni pieści zmysły karmię się nią stawia czoła gdy depresja jak burza nadciąga piękna jest jak kropla szczerych łez jak panna młoda przed ołtarzem zawsze jest gdy pragniesz unieść się w błękit nieba palcem dotknąć piankowych chmur spójrz na mnie zabiorę cię przeżyć z tobą choć jeden dzień