piszą wiersze skaczą sobie do gardeł jak lwy jak bestie wyzywają się wzajemnie tłum chce krwi tłum pragnie śmierci podzieleni na ludzi podzieleni na bydło na białych na czerwonych różny duch w sercu krew w sercu rdza skaleczone rany posypują solą każdy ważny każdy prezesem się ma gdzie poezja która rodzi ból gdzie poezja która ludziom służy dziś już nie zamiesza w głowach dziś poezja czystą polityką polem niezaoranym niezasianym są ważniejsze sprawy nie będzie chłopie strawy