być błyskiem w oku powieki niczym żagle delikatne kryją siłę wiatru co gna na pustyni karawany gorący piach szczypie stopy ogień serc na nowo zapłonie nadzieję nieść również nieprzyjaciołom ostatnim tchem przekroczyć metę pić wodę z rzeki słów zastygłych jak kamienie patrzeć w przyszłość oceniać teraźniejszość nie przywoływać bohaterów stać się jak oni dzień nadchodzi mieć odwagę pokonać go wyjść z tarczą i z włócznią w dłoni pokazać na co stać człowieka z gwiazd