piękni dwudziestoletni na niebie księżyc w pełni na ławce w parku wokół wiatr rozsypał liście otuleni cienkim szarym płaszczem wyznają miłość po raz dwunasty świat  się skończy za trzy kwadranse wierszami zakleiłem słupy by każdy mógł odczytać szyfr jak skończy  z nimi świat życie wciąż płynie nasłuchują jasnowidzów może się mylą na ławce obok siądź całuj noc prosto w nos