zamknę oczy drzwi i okna na progu usiądę obok rozpocznę rozmowę w zapachu jaśminu dzwonków brzęk studzi symfonia ptaków z wiankiem na głowie ładnie przytulę jak we śnie skinieniem rozpalę płomień nadziei knieje zielenieją brzegiem jeziora sunie mgła jak na policzkach łzy w objęciach szumi wiatr zamykam w dłoniach łódź nie odpływa chyba kocha z dala od brzegu tęsknota ściska serce jak banknot w dłoni domek nad brzegiem ostoją schronieniem dla strapionej duszy