zaparzona w filiżance białej na stole pióro nasze wspólne zdjęcie na podłodze kurz posprzątam teraz za wcześnie na smutki esencja słomkowa pachnie chińskimi polami zielona od słońca myśli z każdym łykiem spokojniejsze samotność dopada każdego wywrócony na lewa stronę niegdyś żal straconych lat nigdy więcej czas nie ma czasu dla nikogo na stole papieros herbata stygnie wiersz ciężki jak kamień u szyi na dworze świat moknie płacze razem z nim okna mokre z każdym łykiem brak mi ciebie kilka wspomnień i ten brak snu śniłem dobrze