jesień i taniec wiatru

wczesne popołudnie ciepło schludnie wlecze się jesień wiatr poderwał do tańca tańczą liście tańczy pani jesień trawa żółtozielona w dywan rozwinięta w asfaltowych dziurach błyszczą kałuże podłoże suche pełne jesiennych wspomnień lata w alejkach park pachnie grzybami żywicą sosnowe igły szyszki żołędzie wiewiórka kilka gawronów przekrzykują wszystkich dookoła wiatr zagłusza kłótnie słońce spada spaść nie może jak pięknie by nie było gorzej lecą żółtoczerwone pokręcone liście z wiatrem po dywanie suną zgrabnie gałęzie ugięte w pokorze kładą się do snu o tej porze pani jesień październik w kalendarzu niesie pogodę w dłoniach przekłada na przemiennie raz słońce raz deszcz zawsze jestem tutaj gdzie bywa dobrze wiatr liście taniec jesieni szelest pod stopami