spocznę na kozetce rozepnę szary prochowiec zobacz duszę czystą zdejmę beret w nim schowam serce które pragnie bić dla ciebie z kieszeni wyjmę pomięte wiersze przeczytam ci jeden może zmiękniesz przygarniesz mnie do swego życia będę śpiewał poezję czystym wreszcie obmyję stopy przebyłem kawał drogi od narodzin po kłamstwa i pożogi skonałbym bez wybaczenia pod mostem życia