dzień zwinięty w rulon pogięty wrzucony w kąt kolejna kartka z kalendarza zdarta jak podeszwa płyną latka czas nieubłagany nakłada na twarzy zmarszczki idę przed się oczy nakarmione jak pisklęta młode w gnieździe w świecie zmian dopatruję się niesprawiedliwości żyję dobrze pomogę bratu siostrze przekwitło wszystko zimno na ustach chowam głowę w kapturze wspomnień kiedyś podeprę się laską leszczynową sam wystrugam z pnia trumnę ułożę kości obolałe krzywe jak róg księżyca zapalcie świeczkę niech płonie przez dzień wieczny sen przeniesie zapomnienie uleczy rany