cisza rozprasza myślenie ludzie biegną jak cienie ulice zapełnione w chaosie istnienie dobiega do końca na szydełku szczęście haft na obrusie nie ma znaczenia sięga zenitu temperatura wrzenia ból głowy zatapiam w tabletce białej jeszcze szklanka wody na pragnienia i nałogi rozpraszam mgławice napełniam głowę końca nie będzie wszystko jest skończone kosmos chłonie jak gąbka piję kolejna wódkę żegnamy się z Kazikiem tyle my do powiedzenia nie słucha nikt jeszcze za tych co nie mogą za wieczność